|
|
onderdelen
|
|
|
|
|
zoeken
|
|
|
|
|
winkel
|
|
|
|
|
sponsors
|
|
|
|
|
wie is online?
|
|
| We hebben 123 gasten en 4 leden online.
Je bent een anonieme bezoeker. Klik hier om in te loggen of gratis te registreren. |
|
|
|
|
Toorn van de goden daalt neer op Luzern
geplaatst door michiel op zondag 11 juli 2010 - 09:45
|
|
|
Misschien hebben de Nederlandse studentenroeiverenigingen het over zichzelf afgeroepen. Met zo’n enorm pantheon aan goden die in de verenigingsnamen worden aangeroepen moest het wel een keer misgaan. Gisteravond, kort na de race van de lichte mannen skiff, barstte een geweldig noodweer los boven de Rotsee. Volgens een lokale bewoner was het nog nooit zo erg geweest in Luzern. De knappe zilveren medaille van Jaap Schouten in de eenmansboot kon aan de razernij niks af doen. De goden waren boos; de prestaties van oranje op de derde wereldbeker zijn inderdaad teleurstellend. Over de hele linie blijft Nederland te ver verwijderd van de finaleplekken, en als dit een afspiegeling is van het WK in Nieuw-Zeeland moet de KNRB zich zorgen gaan maken.
Feit is natuurlijk dat Nederland hier in Luzern wil scoren. Je slaat niet een wereldbekerwedstrijd – in München – over om vervolgens op oorlogssterkte hier te verschijnen en afgedroogd te worden. Met een grote equipe reisde de KNRB af naar Zwitserland, maar voorlopig valt er nog bitter weinig te vieren. Jaap Schouten, die sinds anderhalve week actief traint in de skiff, was samen met de lichte vier-zonder en de dames-acht het enige lichtpuntje in grijze wolkenmassa die boven de Rotsee dreef. ’s Ochtends, toen de skiffeur van Njord de halve finale moest roeien en daarbij tot zijn eigen verbazing vlak bij wereldkampioen Grant kon blijven, hing er al een sensatie in de lucht. “Ik ben nu al tevreden”, sprak Schouten voorafgaand aan de finale. “Ik kwam hierheen om een plaatsje bij de eerste zes te veroveren. Dat is gelukt.”
Het merendeel van de Nederlandse equipe en supporters op de kant wist toen al dat Schouten met zijn uitzonderlijke klasse meer kon dan de finale uitroeien op de laatste positie. Een medaille was prima mogelijk, zelfs in het pittige veld waar toproeiers als Duncan Grant (Nieuw-Zeeland) en Marcello Miani (Italië) rondvoeren. Het was deze laatstgenoemde Italiaan die brutaal de leiding nam in de wedstrijd. Grant, Schouten en de Hongaar Peter Galambos – vooraf door Schouten getipt als latere winnaar – gingen in de achtervolging. Vlak voor de tribune kwam uiteindelijk de zinderende ontknoping van de race. Miani, compleet moegestreden, moest toestaan dat Galambos hem in de eindsprint voorbij roeide naar de eerste plek. Ook Schouten rook bloed. In de laatste halen voor de finish verhoogde de roeier van Njord nogmaals zijn tempo en verdrong hij Miani naar de derde plek. Zilver. Voor anderhalve week skiffen lang niet gek. Het verenigingslied van Njord galmde even later over het water voor de medaille. De ervaren speaker van de FISA hield bewust wat langer zijn mond. “Dit is de traditionele manier van de Nederlanders om hun medaillisten te eren”, sprak hij na de laatste zin.
De lichte vier-zonder kende eenzelfde soort sensationele laatste vijfhonderd meter als Schouten. Tim Heijbrock, Roeland Lievens, Vincent Muda en Tycho Muda kenden een moeizame start. “Het waren hoge golven”, zei Lievens met een stomverbaasde blik in zijn ogen. “Daarom lagen we in het eerste kwart van de race zo ver achter.” Vier seconden maar liefst verloor de Nederlandse vier-zonder op de concurrentie. Het vervolg van de wedstrijd was een inhaalslag die culmineerde in een door de complete pers- en toeschouwerstribune geroemde strijd. Italië, Servië, Duitsland en Nederland stormden in volle vaart op de finish af. Italië had de beste papieren, Servië lag daarna op de tweede plek en Duitsland leek Nederland af te gaan troeven voor de laatste finaleplaats. Met een laatste krachtsinspanning trok het oranje kwartet de schuif maximaal open om de derde plek veilig te stellen. De nummers één, twee en drie en vier zaten binnen een halve seconde van elkaar.
Het voorlopige succes van de vier-zonder – finale in Luzern in een Olympisch nummer betekent automatisch A-status vanuit het NOC*NSF – is een opsteker voor coach John Faulkner. De lichte dubbeltwee is immers onder zijn leiding niet bepaald uit de verf gekomen; de lichte vier-zonder rommelde een beetje maar lijkt nu weer op koers, en het succes van Schouten in de skiff maakte de dag van de Engelsman weer goed. Faulkner zocht de Leidse roeier na de race dan ook op om hem te feliciteren met de medaille. Toepasselijker was het misschien geweest als Jan Klerks daar had gestaan. De ervaren rot van de Nederlandse roeibond bemoeide zich de laatste tijd met Schouten en dat lijkt zijn vruchten te hebben afgeworpen.
Op de successen in het lichte roeien na was de stemming over de dag gezien mineur. De dames-acht was de enige andere ploeg die A-finale veilig wist te stellen. Na de slechte race van vrijdag hadden de dames de koppen bij elkaar gestoken met coach Leif Pettersson. Alle neuzen moesten weer dezelfde kant op, want een klap was het wel geweest. Na het succes in Bled hadden de vrouwen misschien te veel gerekend op eenvoudige kwalificatie voor de A-finale. Of is de magie van Pettersson aan het uitwerken? Susannah Chayes schijnt op de achtergrond al voorzichtig bezig te zijn met wat coachprojectjes. Gezien de tijdelijke aanstelling van Pettersson is het niet ondenkbaar dat Chayes voor het EK of in ieder geval de wereldkampioenschappen weer haar oude functie op kan pakken.
Hoe dan ook zijn veranderingen nodig om het Nederlandse roeien weer op de rails te krijgen. De trein waar gisteren over gesproken werd lijkt al een halte te verder te zijn dan de Nederlandse selectie. De mannen-acht werd er op ruwe wakker geschud met een vierde plek in de herkansing achter Australië, Polen en China. Alleen de eerste twee plaatsen gaven recht op de finale, maar objectief gezien was Nederland nooit in de buurt gekomen. Met vertwijfelde gezichten lagen de mannen van Dave McGowan aan het erevlot te wachten op flesjes water. De FISA heeft het de organisatie van de wereldbekers om veiligheidsrisico’s verboden om met de flesjes te gooien, dus moeten de ploegen wachten tot ze bediend worden. Het stilliggen van de Holland Acht aan het erevlot werd op die manier een vreemd soort moment van bezinning. Verslagen keken de roeiers voor zich uit. Slagman Diederik Simon toverde nog een cynische glimlach op zijn gezicht en haalde zijn schouders op.
Dat gebaar is zorgwekkend. Met een ‘ik weet niet waar het aan ligt’ lijkt de ploeg te willen zeggen dat het niet direct harder kan. Meindert Klem, die in de zware vier-zonder roeide, kon ook niet anders dan zijn schouders ophalen na de vierde plek in de C-finale. Na het afhaken van Jozef Klaassen, die onbewust twee maanden met een gebroken pols heeft geroeid en hier niet mee mocht doen, mist de ploeg sturing om harder te gaan. Of het veel beter kon dan de C-finale is dan ook maar de vraag. Ook de dames dubbelvier kent dat probleem. Annemiek de Haan, Carline Bouw, Jacobine Veenhoven en Kirsten Wielaard voeren volgens eigen zeggen – en dat van bondscoach Pettersson – een goede race en konden niet harder. Desondanks wist het kwartet zich niet te kwalificeren voor de A-finale. Zoals zovaak die dag betekende dat B-finale voor Nederland. Roel Braas, die het niet trof met de loting – Drysdale, Tufte en Synek als tegenstanders – en daarom de race in tempo 22 uitvoer na 1.000 meter hard, kwam ook niet verder. De roeier vloekte hard toen hij de tweede halve finale voorbij zag komen. “Ik kan die Canadees [Malcolm Howard, die tweede werd, red.] bijbenen. Hij roeit hier wel finale.” Ook de lichte dames dubbeltwee met Maaike Head en Rianne Sigmond moest afhaken voor de finale. Head zat na de race helemaal stuk. De Skadi-roeisters hadden hard gevochten, maar in beide halve finales was hun tijd van 7:17.17 niet voldoende voor een plaatsje in de strijd in de medailles.
Het oranje gekleurde publiek moest op die manier veelvuldig zien hoe Nederland achter het net viste. Natuurlijk, de zilveren plak van Schouten was een zeer goede prestatie. Maar de lichte mannen twee-zonder (Paul Drewes en Joris Pijs) kon even later niet meekomen, en toen de finale van de lichte acht aan moest vangen waren de goden al boos. Met twee inschrijvingen was het laagst haalbare daar een zilveren medaille. Vanuit hun zomerverblijf bovenop de Pilatus slingerden de goden hun toorn naar beneden; wind, regen, hagel en onweer daalden neer op de Rotsee. De organisatie had de wedstrijd toen al lang af moeten blazen, maar de lichte acht moest kennelijk de volle razernij van het pantheon ondergaan. De Italiaanse lichte acht danste over de golven, de Nederlandse zwoegden zichzelf er doorheen. Zilver was dan ook hun deel, met een groot gat van tien seconden achter de Italianen. Als in vroegere tijden lijkt het nodig om een offer te brengen. Morgenochtend beklimmen de lichte vier-zonder en de dames acht hopelijk met medailles de Pilatus om beterschap te beloven.
|
 |  |  |
|
|
|
"Toorn van de goden daalt neer op Luzern " | Inloggen/Aanmaken van een account | 0 reacties |
|
| | De redactie neemt geen verantwoordelijkheid voor de inhoud van onderstaande reacties |
| |
|
|
aanmelden
|
|
|
|
|
|
gerelateerde links
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| © 1996-2010 Stichting NLroei - Luciastraat 10, 7555 VW Hengelo - tel. 074-2503534 - fax. 074-2452055 - info@nlroei.nl |
|
|
