|
|
onderdelen
|
|
|
|
|
zoeken
|
|
|
|
|
winkel
|
|
|
|
|
sponsors
|
|
|
|
|
wie is online?
|
|
| We hebben 124 gasten en 4 leden online.
Je bent een anonieme bezoeker. Klik hier om in te loggen of gratis te registreren. |
|
|
|
|
Nederlanders snakken naar adem op World Cup
geplaatst door michiel op vrijdag 9 juli 2010 - 20:46
|
|
|
 Nederland (voor) wint van Denemarken (achter)
|
Wat voor geluiden zouden er te horen zijn in hotel ‘Drei Könige’ in het centrum van het middeleeuwse stadje Luzern deze vrijdagavond? Een diepe zucht, een schaterlach, de verdwaalde toeter van een meegenomen vuvuzela? De Nederlandse equipe, die sinds jaar en dag in dat hotel bivakkeert tijdens de derde wereldbekerwedstrijd van het seizoen, zal gemengd reageren op de eerste dag van deze wedstrijd. Feit is dat alleen Jaap Schouten (LM1x), Roel Braas (M1x) en de lichte vier-zonder zich zonder herkansingen wisten te plaatsen voor het vervolg van het toernooi. De rest moest stuk voor stuk nog een keer over de baan om zich te bewijzen. In de vochtige hitte, die als een verlammende deken over de Rotsee hangt, is dat geen fijne constatering.
De prestaties van de Nederlandse equipe liepen flink uiteen. Jaap Schouten, die na het teleurstellende seizoen met Arnoud Greidanus weer in de skiff zit, toonde voor de zoveelste keer aan dat hij een bijzonder goede roeier is. Het is jammer voor Schouten dat hij in de aanloop naar de Spelen niet met een vaste combinatiepartner in de dubbeltwee kan trainen. In de skiff is hij de onbetwiste solist van het lichte orkest, een atleet die op eenzame hoogte zijn noten speelt. Dat een dubbeltwee zonder hem weinig kans van slagen heeft bleek toen de nieuw geformeerde boot met Dion van Schie (Asopos de Vliet) en Bjørn van den Ende (Skøll) twee keer niet in de buurt kwam van de kwalificerende plekken. Schouten is in zijn moeilijke positie niet alleen. Zijn grote rivaal in de lichte skiff, de Nieuw-Zeelandse drievoudige wereldkampioen Duncan Grant, kent eenzelfde soort probleem. De lichte twee van de kiwi’s is met Peter Taylor en Storm Uru op stoom voor goede prestaties in Londen en voor Grant lijkt zelfs geen figurantenrol weggelegd. Na zijn optreden in Henley opperde Grant nog semi-gekscherend dat het misschien geen gek idee zou zijn om een keer met Schouten in de dubbeltwee te stappen. Wellicht heeft hij gelijk. Op wereldbekers is er immers nog geen nationaliteitswissel noodzakelijk om je te kunnen meten met de rest.
De lichte vier-zonder onderstreepte het feit dat de Holland Beker een misser was. Vincent Muda, die sinds een aantal weken de positie van tweede slag heeft ingenomen waardoor Tim Heijbrock naar de boegpositie is verwezen, was tijdens die race niet fit. Nu overduidelijk wel. De vier-zonder won met klinkende cijfers de voorwedstrijd, en in de kwartfinale werd afgerekend met de Deense vier-zonder. Niet gek, zeker niet als men in ogenschouw neemt dat die ploeg de afgelopen jaren een reputatie heeft opgebouwd als het aankomt op de eindsprint. Vorig jaar was het al Tycho Muda die beweerde dat niet de Denen maar de Nederlanders het beste eindschot in de benen hadden; nu werd dat ook daadwerkelijk aangetoond. “Beter nu al wat laten zien”, knikte de slagman tevreden. Makkelijk was het niet geweest. Het warme weer zorgt er weliswaar voor dat het voor de mannen van John Faulkner eenvoudiger is om op gewicht te komen, maar de hitte en de hoge vochtigheidsgraad maken het racen loodzwaar. Aan het erevlot snakte de vier-zonder naar verkoeling en zuurstof, maar de moegestreden gezichten verraadden een lichte blijdschap. Dit was een belangrijke overwinning, niet alleen op de Denen, maar vooral ook op de mannen zelf. Het kan.
Het gezicht van Roel Braas, die als derde over de streep kwam in zijn kwartfinale, zag er bijna hetzelfde uit als de lichte vier voor hem. Vermoeid, met een kletsnat oranje petje op het hoofd voor de verkoeling. “Ik ben wel tevreden”, hijgde de skiffeur van Okeanos. “De eerste 1000 meter gingen prima, tempo 32-33. Daarna zakte ik wat in, maar ik moest wel erg wennen aan deze warme omstandigheden.” Het optreden van Marie-Anne Frenken (Njord), die zichzelf eerder op de avond ook naar een derde plek roeide in haar kwartfinale, zorgde ervoor dat de vrijdag voor de eenmansboten niet echt meer stuk kan. Voor Frenken is het de eerste keer dat ze voor Nederland uitkomt. Weliswaar is de Leidse roeister op eigen kosten naar Luzern getogen, maar ze kwijt zich op het moment prima van haar taak in een veld met veel inschrijvingen en een flink aantal imponerende namen. Maar voor haar geldt hetzelfde als wat voor Braas en Schouten geldt: morgen en overmorgen begint het eigenlijk pas.
Naast het succes van de lichte vier-zonder en de lichte skiff was het in veel gevallen ook een kwestie van ‘net niet’. Sommige Nederlandse ploegen presteerden naar behoren maar misten net de boot. De beide twee-zonders van het Groningse Gyas, bijvoorbeeld, konden zich in het ochtend- en vroege middagprogramma nog niet direct meten met de absolute wereldtop. Het resulteerde in twee derde plekken, net te weinig voor directe kwalificatie. Later op de avond revancheerden Rogier Blink, Nanne Sluis (M2-), Paul Drewes en Joris Pijs (LM2-) zich echter. Beiden deden dat met prima resultaten. De lichte twee won de herkansing afgetekend, de zware twee-zonder eindigde achter het ervaren Duitse duo Drahotta/Kuffner.
Teleurstellend was het optreden van de zware dames-sectie. Na het verlies in Henley - waar de nog relatief onervaren dubbelvier geen vuist kon maken tegen de meer gelouterde Nieuw-Zeelandse dames, en waar de acht met waterlelieproblemen kansloos was tegenover de Canadezen – was de groep van René Mijnders en Leif Pettersson niet bij machte om zaken recht te zetten. De dubbelvier had in een moeilijke voorwedstrijd een baalrace, zo was ook duidelijk te zien na de finish. Vier hoofden die terneergeslagen voor zich uit staarden. Natuurlijk, de Engelse en de Oekraïense dames werden door ‘oranje’ hoog aangeslagen, maar het roeien was wisselvallig geweest. Dan weer goed, dan weer wat minder. Het is de vraag of de ploeg, mocht de A-finale morgen niet worden bereikt, nog uitgebreide kansen krijgt van de bondscoaches. De weg naar Nieuw-Zeeland is nog lang, maar tot nog toe lukt het nog niet echt om een solide roeiende dubbelvier te maken. Het zou mooi zijn als de dames daar de zomer de tijd voor krijgen en op het Europees Kampioenschap – in september in Portugal – zichzelf kunnen bewijzen.
Of de vier dan in deze opstelling blijft roeien is onduidelijk. Ook de dames-acht kon niet helemaal lekker meekomen. Na Henley leek het er op dat de Nederlandse vrouwen in ieder geval een plekje dichterbij Canada voor ogen hadden gehad, maar ook vandaag konden de Noord-Amerikanen een aanzienlijk gat slaan met de oranje vrouwen. Het is duidelijk dat de roeiwereld niet heeft stilgestaan sinds Bled. Integendeel, de ploegen waar Nederland vlak achter zat in Slovenië roeien nu weer wat harder - of ze zijn op hun beurt voorbij gestreefd door landen die zichzelf naar de voorste regionen van het veld hebben geworsteld. De lichte vrouwen dubbeltwee, die hun herkansingsstrijd met overmacht won, zal op die manier hard aan de bak moeten om het resultaat van Bled te evenaren. De nieuwe mannen vier-zonder kwam in het roeigeweld al klasse tekort. En ook het vlaggenschip van de Nederlandse equipe, de Holland Acht, moest concluderen dat het allemaal weer wat sneller gaat. Er is geen tijd meer voor spelenvaren. De trein, normaal gezien een rood-witte boemel die lieflijk langs de oevers van de Rotsee tuft, dendert nu voorbij. De keuze is aan oranje: aanhaken, of kijken hoe de locomotief in de horizon verdwijnt.
|
 |  |  |
|
|
|
"Nederlanders snakken naar adem op World Cup " | Inloggen/Aanmaken van een account | 0 reacties |
|
| | De redactie neemt geen verantwoordelijkheid voor de inhoud van onderstaande reacties |
| |
|
|
aanmelden
|
|
|
|
|
|
gerelateerde links
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| © 1996-2010 Stichting NLroei - Luciastraat 10, 7555 VW Hengelo - tel. 074-2503534 - fax. 074-2452055 - info@nlroei.nl |
|
|
