Braas: goed voor negende plek

Dat staat in schril contrast met de Nederlandse afvaardiging: slechts skiffeur Roel Braas was present om de nationale driekleur te verdedigen. Braas begon deze World Cup met een derde plaats in de heat, waarmee hij een plek in de kwartfinale verdiende. Daarin moest hij het onder meer opnemen tegen de excentrieke Duitser Marcel Hacker. Met een vlakke race plaatste Braas zich voor de halve finale door als derde over de finish te komen. In de halve eindstrijd wachtte wederom Hacker, de Zweed Karonen en Braas’ voorbeeld Tufte. Deze routiniers waren duidelijk een maat te groot. Wat restte was het roeien van de B-finale, waarin bleek dat er progressie geboekt moet worden in de derde 500 meter, die op dit niveau vereist is. Halverwege lag de roeier van Okeanos namelijk aan de leiding, maar werd toch met 2 seconden verslagen door de Chinees Zhang en stak ook de Litouwer Griskonis nog voorbij. Een negende plaats derhalve voor de Nederlander. Met meer internationale bagage en wat fortuin kan de stap naar een A-finale best eens worden gezet.

In de strijd der tenoren waren bijna alle toppers present. Wel aanwezig maar door een blessure niet deelnemend was de Nieuw-Zeelandse viervoudig wereldkampioen Mahe Drysdale en voorlopig zoekt de Belg Tim Maeyens zijn heil in een ploegboot (M4x). De comeback van Marcel Hacker in de eenzitter moet hem goed bevallen zijn, het leverde hem immers een zilveren medaille op. Het goud ging naar de Tsjech Ondrej Synek, die ook in Bled veruit de beste was. Het podium werd gecompleteerd door een andere grootheid: Olaf Tufte won het brons dat hem in Slovenië nog door de neus werd geboord, toen hij een gelegenheidsdubbel-twee vormde met Iztok Cop. Alan Campbell stelde teleur met een vijfde plaats.

Een echt mooie comeback was er in het Britse kamp waar te nemen: de kampioenen van Beijing, Mark Hunter en Zac Purchase, zijn na respectievelijk een coachavontuur in de VS en blessureleed weer met elkaar in de lichte dubbel-twee gestapt. En met het nodige succes, want de regerend wereldkampioenen in dit nummer, Storm Uru en Peter Taylor, werden naar de tweede plek verwezen. Met het WK in eigen land voor laatstgenoemden zal er door het Britse duo een gevoelige tik aan hen zijn uitgedeeld.

De ego’s van de zware boordroeiende mannen uit Groot-Brittannië zullen eveneens een deukje hebben opgelopen. Hoofdcoach Jurgen Grobler is niet wars van het openbreken van een ogenschijnlijk goede combinatie om in een ander nummer toch het gewenste resultaat te krijgen. Met die gedachte zal de geboren Oost-Duitser waarschijnlijk spelen toen hij zondagmiddag al zijn manschappen verslagen zag. Het vlaggenschip van de twee-zonder, met Andrew Triggs Hodge en Peter Reed, verloor op olympische roeibaan van 1972 voor de zesde keer op rij van hun rivalen, de Kiwi’s. Toch wordt het verschil tussen deze ploegen steeds kleiner, met nu 0,8 seconde die hen scheidde op de meet. De vier-zonder, wereldkampioen, moest zich troosten met een bronzen medaille. De verrassend sterk roeiende tweede Australische vier, met veelal SB-roeiers in de gelederen, versloeg dus niet alleen de regend wereldkampioen maar ook hun eigen topboot uit Down Under, de vice-wereldkampioen en winnaar van olympisch zilver. Het zal dus afwachten zijn waar de Australische coaches mee voor de dag komen in Luzern, aangezien zij geen acht op het water brachten. De op twee plaatsen gewijzigde Deutschlandachter liet voor eigen publiek zien dat zij de regerend wereldkampioenen zijn. De Britse acht, in Bled nog winnaar voor Nederland, moest genoegen nemen met een derde plaats, doordat ook China te sterk was.

Opmerkelijk was het optreden van de Poolse mannen dubbel-vier. De best presterende ploeg van de afgelopen vijf jaar leed een nederleeg die zij zelden eerder leden. Het jonge kwartet uit Kroatië klopt al sinds hun wereldtitel op het SB-WK vorig jaar stevig op de deur, won in Bled en bevestigde in Oberschleissheim wederom hun goede vorm. Zij hebben gezegd alle races tot en met Londen 2012 te willen winnen. Jeugdige overmoed wellicht. Het zal ook ongetwijfeld deel uitmaken van het jaarplan van de Polen, dat zij nu nog niet het achterste van de tong laten zien. Zij zijn gebrand op hun vijfde wereldtitel op rij.

Roeiden er dan helemaal geen vrouwen? Jawel. Na het succesvolle vorige seizoen in de skiff maakt de Britse kopvrouw Katherine Grainger nu deel uit van twee ploegen. Ze prolongeerde met Anna Watkins het goud dat zij drie weken geleden wonnen in de dubbel-twee. Later op de dag stond ook nog de finale in de dubbel-vier op het programma, maar waren het de Duitse vrouwen die een stokje staken voor een nieuwe dubbelzege voor de Britsen. Dat Ekaterina Karsten met de winst aan de haal ging, mag geen verrassing heten. Wel was het verrassend dat Emma Twigg de finale niet haalde en dat Kim Crow in haar allereerste internationale skiffrace meteen het brons won. Door een blessure van haar twee-zonder partner stapte zij in de skiff. In afwezigheid van de Amerikaanse damesacht lieten de Roemeense vrouwen zien dat hun zilveren medaille van het afgelopen WK geen toeval was, want zij hielden de winnaressen van WC I eenvoudig op een lengte. Het brons was voor de Duitse vrouwen.

München was een kwalitatief sterke World Cup, waar nog wel een aantal belangrijke landen ontbraken, waaronder Italië, Canada en grotendeels ook de VS. In Luzern (9-11 juli) zullen op de afsluitende wereldbekerwedstrijd traditioneel de kaarten nog eens goed geschud worden.