Ze waren géén partij! De topwielrenners, full profs nota bene, tegen drie toproeiers van behoorlijke naam en faam. Jan-Willem Gabriëls, Matthijs Vellenga en David Kuiper trapten de pedalen van de Wattbikes (indoorfietsen) véél sneller rond dan de wegcoureurs Dennis Mensjov (Rusland), Kenny van Hummel en Bobbie Traksel. Sterker: gezien de uitslag was de wedstrijd niet eens een wedstrijd! Het duel wielrenners versus roeiers was de opening van Bike Motion Benelux, een giga-beurs voor sportieve fietsers te Utrecht. Renners en roeiers traden er in het strijdperk voor de stichting Energy4All die zich inzet voor kinderen met een ernstige stofwisselingsziekte. De trio’s roeiers en wielrenners haalden de eerste euro’s binnen voor dit goede doel.
De uitslag van de wedstrijd op wattbikes over 3 kilometer: 1. Jan-Willem Gabriëls 3.14,32 (605 watt, 55,5 km/u), 2. Matthijs Vellenga 3.25,99, 3. David Kuiper 3.31,71, 4. Bobbie Traksel 3.38,99, 5. Kenny van Hummel 3.49,21, 6. Dennis Menchov 4.05,51.
De Rus deed zijn grote naam minder eer aan dan de eminente speaker-van-dienst Michiel Jonkman hem bij het publiek aankondigde: winnaar van de Vuelta a España 2005 en 2007, kampioen van de Giro d’Italia 2009. De Russische kopman van de Rabobankploeg kwam al een half uur te laat in het Jaarbeursgebouw aan, deed nauwelijks aan warming up en koerste de 3 kilometer als een fietstoerist. Glimlach om de mond, rechtop het zadel en zich wellicht afvragend waar hij in hemelsnaam mee bezig was. De oppepper door Paul Drewes had hem niet geïnspireerd. Mensjov was kennelijk al met zijn hoofd bij de urenlange foto-/handtekeningensessie waarvoor hij uit Rusland was geroepen.
De roeiers (van wie Vellenga de plaats innam van de iets minder snelle Rogier Blink) eigenden zich – terecht – de winnaarsfles champagne toe en lieten zich deze goed smaken. Zij hadden er werk van gemaakt, de wielrenners zó gekleineerd dat die niet eens meer de fut hadden om hun overwinnaars te feliciteren, dus stapten de winnaars maar op de verliezers af voor een hand. ,,Het wordt close”, had Kenny van Hummel in de voorbeschouwing nog geproclameerd. De man die tijdens de laatste Tour de France de populairste Nederlandse coureur werd als rode lantaarn van het algemeen klassement, gooide daarmee olie op het vuur van de behoorlijk zegegebrande roeiers. Close was het in de verste verte niet.
De wielrenners konden mogelijk de pedalen wat soepeler ronddraaien, aan pure kracht kwamen zij – onder gelijke omstandigheden over zo’n korte afstand – te kort. ,,Close, zei hij?”, smaalde Jan-Willem Gabriëls, de beste hardrijder toen hij de fles bubbels aan de mond zette. Hij was 35 seconden sneller geweest dan de sprinter van de Skil-ploeg en 24 seconden flitsender dan de snelste van de beroepspedaleurs, Bobbie Traksel. Close bleek meer dan een straatlengte te zijn. Wel enigszins verklaard door Henk-Jan Zwolle. De oud-olympisch kampioen zei: ,,Het verschil in kilo’s is groot. De wielrenners zijn gemiddeld 70, de roeiers gemiddeld 90. Drie keer 20 is 60 kilo spiermassa.”
Wielrenners versus roeiers was een leuk idee dat navolging verdient alsmede een betere invulling. Wanneer er een (vette) premie op was gezet – voor het goede doel, was er harder gestreden. En het duel had meer aandacht van het publiek gekregen als het niet plaats had gehad pal nadat de poorten van de Jaarbeurs waren geopend. De massa kreeg nu de kans niet om er getuige van te zijn en de topsporters aan te vuren. Jammer voor zo’n mooi initiatief.
|
